voelt het alsof
je eigen leven
on hold staat
sinds je mama bent?
Wat de buitenwereld ziet, is een succesvolle vrouw die voldoet aan het ideale plaatje: een mooi huis, een uitdagende job en een liefdevol gezin. Je lijkt werk en gezin moeiteloos te combineren.
Maar in werkelijkheid is iedere dag een rush en voel je je niet voldaan. Je voelt je alleen nog maar werknemer en moeder.
Die ene vraag blijft hangen:
‘Help, moet ik mijn eigen leven nu helemaal op pauze zetten?’
Herken je dit?
– Je hebt geen seconde meer voor jezelf.
Je zit zo in de ratrace van werken, opvoeden en het huishouden dat je – los van het volgen van een occasionele sportles – nauwelijks momenten hebt waarvan je denkt: ‘Nu ben ik iets voor mezelf aan het doen.’ En dit vreet aan je.
– Je weet niet eens meer wat je leuk vindt.
Na een drukke werkdag haal je de kinderen op van crèche of school, speelt met hen, eet samen en doet het slaapritueel. Na het opruimen plof je doodvermoeid in de zetel. Eindelijk tijd voor mezelf! Maar je scrolt wat op je gsm of kijkt tv, waardoor je je voor het slapengaan alleen maar slechter voelt.
– Jij ziet álles, je partner loopt er gewoon langs.
Bovenop het koken, huishouden en kinderen opvangen, ben jij het die eraan denkt dat ze nieuwe schoenen nodig hebben, dat er cadeautjes gekocht moeten worden… Je partner ziet dit werk niet, waardoor jij het allemaal opneemt en je ergert je hieraan.
– Jullie zijn medebewoners geworden, geen geliefden meer.
Je merkt dat er weinig tijd overblijft voor je relatie. Een vriendin vertelde dat een koppel in haar omgeving uit elkaar gaat. Je schrikt: dat kan bij ons ook gebeuren als we niet investeren in elkaar. Maar je denkt meteen: help, nóg een to do erbij.
– De vrouw die je vroeger was, is verdwenen.
Vroeger stelde je jezelf competitieve doelen. Zo ging je na je werk bv. lopen om die 20km te behalen. Nu kies je ervoor om je kinderen meteen af te halen, want je wilt het zó goed doen als moeder. Maar intussen worstel je met je eigen verlangens en ben je verdrietig om wat je kwijt bent.
En als dit blijft duren?
Dan raak je jezelf steeds verder kwijt. Je batterij is leeg en laadt niet meer op, hoe hard je ook probeert.
Een omgevallen beker of gezaag over het eten en je ontploft. Je hebt geen zin meer om te spelen of een boekje voor te lezen. En dan die momenten dat je naar hen kijkt en je beseft dat je geen warmte meer voelt… Terwijl je net zo’n leuke moeder wilde zijn.
’s Nachts, of onder de douche, vraag je je af: ‘Hoe lang houd ik dit nog vol?’. Die gedachte doet je schrikken en maakt je intens verdrietig, omdat je voelt dat je langzaam verandert in de moeder die je nooit had willen worden.
